De verzamelaar in mij... Ik voel een klein beetje schaamte over de 'hoarder' in mij. Als ik iets leuk vind, dan kan ik even echt los gaan in mijn zoektocht. Onlangs waren we hier met een groepje vrienden en hadden we, elk met zijn/haar eigen schapenvelletje een gezellig hoekje gecreëerd. En hup, de verzamelaar wordt wakker en de jacht op tweedehands velletjes is geopend. Voor ik het weet: vacht hier, vacht daar, vacht overal. Maar geef toe… Wie wil er nu niet landen in dit bedje van schapenvachten?

Deze nieuwsbrief komt wat later uit mijn pen dan gepland. De voorbije weken waren gevuld met witte én zwarte sneeuw. Het was een periode van verbinding, steun en liefde, en ook van pijn en verdriet. Mijn familie ging door een moeilijke tijd. We maken ze allemaal mee: uitdagende momenten waarop het leven niet loopt zoals we het zouden wensen. Wat mij op zulke momenten tot steun is, is het besef dat pijn en lijden niet hetzelfde zijn. Scherp gesteld is pijn een gewaarwording en lijden een keuze. Pijn is het resultaat van bijvoorbeeld een schaafwonde, of het verdriet om een verlies. Het is een directe, fysieke of emotionele gewaarwording. Er is een duidelijke oorzaak van iets wat niet fijn is. Pijn heeft ook een functie. Ze nodigt ons uit om zorg te dragen voor onszelf. Ze zorgt ervoor dat we onze hand terugtrekken van een hete kachel. Of de buikpijn na een ruzie laat ons voelen dat een belangrijke sociale band beschadigd is en dat we die willen herstellen. Lijden is iets anders. Het is d

Ik speel Brawl Stars. Nee, echt. Ik meen het. Ik kom uit de kast als… gamer. Enfin, soort van. Een paar jaar geleden was één van mijn metekinderen helemaal into Brawl Stars. Voor zijn verjaardag bedacht ik allerlei originele cadeautjes als een ecologisch spel of een avontuurlijke trektocht… Maar niks leek écht aan te sluiten bij waar hij toen warm van werd. Dus besloot ik iets te doen wat totaal buiten mijn comfortzone lag: ik dook mee in zijn wereld en speelde mijn allereerste game ooit. Voor zijn verjaardag maakte ik een brawl box met daarin allemaal brawlcadeautjes en ook ‘mijn eigen spelerscode’. Het ongeloof op zijn gezicht dat ik, die helemaal niet van schermen houd, speciaal voor hem was beginnen spelen, zie ik nog zo voor me. Fast forward naar vandaag: ik ben een doorwinterde brawler. En het bracht me veel meer dan alleen connectie met mijn metekind. Ik praat vaak met kinderen en jongeren over Brawl Stars. Eerst reageren ze met ongeloof: “Waaat, jij kent Brawl Stars?” En zodra

Brawl Stars dus. En ook ik heb een favoriete knokker. Die van mij is 𝗡𝗶𝘁𝗮. Ze is wild, met een jeugdige energie, en draagt een kort blauw-groen kleedje. Ze staat stevig op haar benen, maar beweegt soepel, bijna dansend. Herkenbaar? Als je vaak met dezelfde knokker speelt, kan je een titel verdienen die bij die knokker past. En ik? Na véél, véél potjes mag ik me eindelijk “The Untamed” noemen. Misschien is dat wel precies wat ik de laatste jaren aan het worden ben: minder getemd. Meer mezelf. Meer wildheid, speelsheid en levenskracht, zonder het in te tomen. Aanrader.

“Waarom doe jij wat je doet?”, vroeg iemand onlangs. IKIGAI— het Japanse woord voor datgene waarvoor je ’s ochtends graag opstaat. Veer & Vlam brengt voor mij vier dingen samen: 𝗜𝗸 𝗱𝗼𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗴𝗿𝗮𝗮𝗴! Met plezier en passie. Aanraken, aanwezig zijn, verbinden — het maakt me levend en blij. 𝗜𝗸 𝗯𝗲𝗻 𝗲𝗿 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗶𝗻. Niet alleen door ervaring en techniek, ook omdat ik er helemaal ben als ik het doe. Mijn handen, mijn hart, mijn aandacht — alles klopt. 𝗛𝗲𝘁 𝗱𝗼𝗲𝘁 𝗲𝗿𝘁𝗼𝗲. Ik zie wat aanraking en echte aanwezigheid met mensen doet. Hoe er rust, warmte, vertrouwen ontstaat. En ik geloof dat de wereld daar mooier van wordt. 𝗛𝗲𝘁 𝗱𝗿𝗮𝗮𝗴𝘁 𝗺𝗲. Ik verdien er mijn boterham mee, wat me de vrijheid geeft om ook andere dingen te doen. Geven en ontvangen zijn in evenwicht. Die combinatie… is pure rijkdom. Ik wens het iedereen toe om hun eigen ikigai te vinden: dat plekje waar doen, kunnen, bijdragen en ontvangen samenkomen. Wat is jouw Ikigai?

Bij ‘𝗹𝗮𝗽𝗱𝗮𝗻𝗰𝗲’ denken de meesten aan dansen op een schoot. Verleidelijk, bedoeld om de ander te plezieren. Geassocieerd met stripclubs en oppervlakkige sensualiteit. Een spel van verleiding, vaak gespeeld, niet gevoeld. En dan is er de Authentic Lapdance-reeks van Teuta Dibrani. Geen show, geen façade. Maar een dans die van binnenuit stroomt. Waar je lichaam mag spreken, speels, sensueel, krachtig, kwetsbaar. Waar je niet iets doet voor iemand anders, maar jezelf beweegt in aanwezigheid van de ander. Dankbaar dat ik samen met Katia Van Daele deze uitnodiging mag ondersteunen: Tot echtheid. Tot vuur. Tot jezelf.