Gisteren nam ik ruimte voor rust en stilte om stil te staan bij Martin die 4 jaar geleden overleed. Een dag voor warme herinneringen, verdriet en gemis. Het afscheid leeft nog steeds in mij, en ik denk met warmte terug aan hoe we zonnebloemzaadjes meegaven om Martin te eren en te laten verder groeien. Hoe pakkend, en diep ontroerd dat net gisteren een kaartje in de bus zit van een nieuwe cliënt met… zonnebloemen: 𝘋𝘢𝘨 𝘙𝘶𝘵𝘩, 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘯𝘰𝘨 𝘢𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘯𝘢𝘨𝘦𝘯𝘪𝘦𝘵𝘦𝘯! 𝘌𝘦𝘳𝘴𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯𝘨𝘦𝘯𝘢𝘮𝘦 – 𝘰𝘱𝘦𝘯 - 𝘬𝘦𝘯𝘯𝘪𝘴𝘮𝘢𝘬𝘪𝘯𝘨 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘯 𝘷𝘰𝘭𝘰𝘱 𝘨𝘦𝘯𝘪𝘦𝘵𝘦𝘯. 𝘡𝘰𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘵𝘩𝘦𝘪𝘥, 𝘵𝘦𝘥𝘦𝘳𝘩𝘦𝘪𝘥, 𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘵𝘷𝘢𝘯𝘨𝘦𝘯, 𝘻𝘰𝘷𝘦𝘦𝘭 ‘𝘦𝘪𝘯𝘥𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬’ 𝘭𝘰𝘴𝘨𝘦𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯, 𝘩𝘦𝘦𝘳𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘨𝘦𝘦𝘳𝘭𝘪𝘫𝘬, 𝘪𝘯𝘵𝘦𝘯𝘴, 𝘪𝘯𝘵𝘪𝘦𝘮 𝘨𝘦𝘯𝘪𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘴𝘵𝘩𝘰𝘶𝘥𝘦𝘯. 𝘑𝘦 𝘸𝘢𝘴 𝘦𝘳 𝘷𝘰𝘭𝘭𝘦𝘥𝘪𝘨 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘪𝘫. 𝘋𝘢𝘯𝘬 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘢𝘭 𝘫𝘦 𝘢𝘢𝘯𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵, 𝘱𝘳𝘪𝘯𝘴𝘦𝘴 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘵𝘦𝘥𝘦𝘳𝘩𝘦𝘪𝘥. 𝘒

Schaamte. Ik voelde tot ver in mijn twintiger jaren schaamte over mijn lichaam. Ik schaamde me over mijn lichaam – en nog meer over het feit dát ik me schaamde. Schaamte om de schaamte. Ken je dat gevoel? Je schaamt je, dan schaam je je daarover, en misschien schaam je je dan weer over je schaamte over je schaamte... Je komt in een innerlijke loop terecht. Een schaamtespiraal. Zo had ik veel schaamte over mijn lichaamsbeharing op mijn benen. Het voelde zo ‘mannelijk’. Zeker als ik vergeleek met de gladde vrouwenbenen van mijn vriendinnen. Maar dus, naast de schaamte die ik voelde over mijn haartjes, was de schaamte over de schaamte veel zwaarder om te dragen. Ik walgde van mezelf, dat ik, in een wereld waarin zoveel mensen worstelen met oorlog, honger, armoede en ongeneselijke ziektes ik me druk maakte over haartjes. Echt? Belachelijk toch! En net die schaamte om de schaamte zorgde ervoor dat ik er met niemand over durfde spreken. Vrienden kenden me als schaamteloos, iemand die zoveel

Plukken van het heerlijks uit onze tuin... Om jullie zo het hele jaar door van lekkere, bio theetjes te kunnen voorzien. Wie herkent wat ik verzamelde in mijn mandje?

Ik had beloofd iets te delen over schaamte maar daar fietste iets tussen. Mijn foto voor de Dag van het Naakt Tuinieren werd door Facebook verwijderd. Zelfs met een vlinder op mijn kont bleek mijn planten bewateren aanstootgevend. Ik vergrootte de vlinder vergroot, maar die werd opnieuw geband wegens obsceniteit. Ik had misschien beter een olifant genomen. Gelukkig kon de laatste versie, na weerwoord te geven aan Facebook, wel blijven. Maar eerlijk? Ik werd er wat verdrietig van. Je scrolt zonder problemen voorbij geweld, oorlog, fake news, haat, racisme en seksisme — maar de achterkant (met bedekkende vlinder) van een blije, blote tuinier? Dat is blijkbaar de grens. In een wereld waarin er zoveel schaamte rust op ons lichaam, is het niet evident om helemaal thuis te komen in ons lichaam en er vrij en speels mee te zijn. Met Veer & Vlam wil ik dat mee doorbreken. Omdat een lijf niet obsceen is. Omdat kwetsbaarheid geen bedreiging is. Omdat vrijheid ook in je vel mag beginnen. #dagvann

Planten blij! Ik blij! En de haan zag dat het goed was! Blootgewoon. Dag van het naakt tuinieren. #naakttuinieren #vrijheid En in mijn volgende post deel ik over schaamte over mijn lichaam en de lange weg die ik daarin aflegde.

En het blijft precies groeien... Iemand nog ideetjes?