Toen ik een blik tomatenpassata opende, spatte de inhoud recht in mijn gezicht.
Terwijl ik probeerde om mijn gezicht schoon te likken (niet echt handig bij jezelf) bedacht ik me dat het met emoties ook zo werkt.
Als de druk op ons vatje te groot is, als we te lang inslikken, wegduwen of ‘voor later’ bewaren, kan de spanning opbouwen. Want onze emoties verdwijnen niet zomaar.
En vaak komt het er dan niet netjes uit, maar plots, op een moment dat niemand het verwacht. Soms zelfs wijzelf niet.
Een traan, een zucht, een eerlijk gesprek, even stilstaan bij wat er in je leeft… het zijn misschien kleine ontluchtingen die een explosie kunnen voorkomen.
Soms zat de les gewoon in een blik passata.