Ik speel Brawl Stars.
Nee, echt. Ik meen het.
Ik kom uit de kast als… gamer.
Enfin, soort van.
Een paar jaar geleden was één van mijn metekinderen helemaal into Brawl Stars. Voor zijn verjaardag bedacht ik allerlei originele cadeautjes als een ecologisch spel of een avontuurlijke trektocht… Maar niks leek écht aan te sluiten bij waar hij toen warm van werd.
Dus besloot ik iets te doen wat totaal buiten mijn comfortzone lag: ik dook mee in zijn wereld en speelde mijn allereerste game ooit.
Voor zijn verjaardag maakte ik een brawl box met daarin allemaal brawlcadeautjes en ook ‘mijn eigen spelerscode’. Het ongeloof op zijn gezicht dat ik, die helemaal niet van schermen houd, speciaal voor hem was beginnen spelen, zie ik nog zo voor me.
Fast forward naar vandaag: ik ben een doorwinterde brawler. En het bracht me veel meer dan alleen connectie met mijn metekind.
Ik praat vaak met kinderen en jongeren over Brawl Stars. Eerst reageren ze met ongeloof:
“Waaat, jij kent Brawl Stars?”
En zodra ze merken dat ik het écht meen (en zelfs een paar strikvragen overleef ), volgt er een spervuur aan vragen.
Ik stuur het gesprek meestal richting hun favoriete knokker en vooral welke kwaliteiten of superkrachten ze herkennen van zichzelf. Vaak ontspint er een prachtig gesprek over wie ze zijn, over kracht en zachtheid, over wie in hun familie welke knokker zou kunnen zijn.
En dan ben ik weer bezig met waar ik wel echt goed in ben… 𝘃𝗲𝗿𝗯𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻.
Hoe ga jij mee in de leefwereld van (je) kinderen?