Ik woonde als erasmusstudente in Barcelona in een appartementsblok.
’s Nachts kwam ik thuis met de fiets. Tijdens het sluiten van mijn fiets kwam een man aangestapt. Ik voelde me onveilig en wachtte om mijn zware ketting rond mijn wiel te doen, om het te kunnen gebruiken om me te verdedigen. Geen oogcontact makend, doen of ik druk bezig was. Nadat hij passeerde, sloot ik mijn fiets en stapte snel naar de glazen inkomdeur. Ik hoorde snelle voetstappen en besefte dat hij rechtsomkeer gemaakt had. Ik raakte binnen, maar de deur was niet nog niet in het slot. Hij begon agressief te duwen om binnen te raken. Zijn wilde blik maakte me doodsbang.
Het was nacht. Ik was alleen. Hulp zou te laat komen, mocht ik roepen. Dus concentreerde ik me op met volle kracht terugduwen en me staande houden. Het gevecht duurde een paar minuten, tot hij opgaf en ik de deur in het slot kon duwen. Ik raakte er goed vanaf.
Die keer, en gelukkig ook alle andere keren dat ik werd betast, bespied, blootgesteld aan masturberende mannen of aangevallen.
Een anekdote van jammer genoeg velen.
De vriendinnen van Bart Schols weten blijkbaar niet waarover het gevoel van onveiligheid gaat. Dat verwondert mij, want ik ken denk ik geen enkele vrouw die niet zoiets meemaakte.
En nee, ik ben geen bang persoon en ik zou niet zeggen dat ik me onveilig voel.
Maar ja, als ik alleen ben, zeker ‘s nacht, ben ik op mijn hoede.
Mijn sleutels en gsm heb ik vast of binnen handbereik.
Niet omdat ik bang ben, maar omdat ik geleerd hebt dat het nodig is.
Deelde jij al je anekdote(s) op