Wat we van onze ouders meekrijgen, laat sporen na.

De woorden die ze ons geven, bewust of onbewust, vormen mee hoe we naar de wereld kijken. Want we zien de wereld niet alleen zoals hij is, maar ook zoals we geleerd hebben ernaar te kijken.

Zes jaar lang stond ik elke zondag vol goesting als leiding in de Chiro.

En elke week riep onze mama ons na:

“𝑍𝑖𝑒 𝑧𝑒 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑔𝑟𝑎𝑎𝑔, ℎ𝑒.”

Een eenvoudige zin, met een duidelijke uitnodiging om met mildheid te kijken. Met warmte, met geduld.

Vandaag ben ik nog elke dag dankbaar voor dat warme nest.

Voor de vanzelfsprekendheid waarmee liefde werd voorgeleefd

en voor hoe het me geleerd heeft om die liefde verder te delen.